Het was al weer enkele weken geleden dat ik Hans aan de lijn had i.v.m. enkele vragen over de renovatie van de Piratesvelden.  Enigszins ontdaan sloot ik dit gesprek af. Dit was Hans niet meer en het verhaal dat het niet goed met hem ging deed me wel schrikken. Gisteren kregen we onverwachts de onheilstijding van diens veel te vroeg overlijden.

Een dienende vent op vele terreinen waarbij op nummer 1 zijn gezin en familie stond. Zijn roots lagen bij TYBB, het huidige Olympia Haarlem. Veel werk en tijd heeft hij samen met zijn vrouw Tonnie verricht en besteed in vele functies. Deze historische voetbalclub beschikte natuurlijk ook over een honkbalafdeling. Als clubscheidsrechter vanuit deze vereniging nam hij de stap om voor de KNBSB te gaan scheidsrechteren. De cursus in Haarlem liep waarschijnlijk gelijktijdig af met die in Amsterdam, daar ik in het rayon Amsterdam mijn eerste schreden op de velden zette als bondsscheidsrechter, deed hij dat in het rayon Haarlem. Al snel zetten we koers richting de landelijke competitie, wat tot gevolg had dat we elkaar regelmatig ontmoeten en ik ervaarde direct een echte collega. Zo gingen we eigenlijk gelijk op richting hoofdklasse. Het was meestal op donderdag dat Het Honkbalnieuws, de latere Homeplate, op de deurmat viel en net als een kind bij de Donald Duck, werd deze direct gelezen, te beginnen op de pagina met aanstellingen. Welke wedstrijd en wie is mijn collega? Altijd weer prettig om te zien dat je maatje op die komende wedstrijddag Hans was. Ook diende je er rekening mee te houden, dat je meestal wat later thuis kwam, want hij was net als ik een onvervalste liefhebber van de toentertijd altijd beruchte (maar ook riskante) 3e helft.

Veel plezier hadden we vooral in de BUBS-weekenden, waar hij nimmer absent was en na het overlijden van Herman van Os, hij de leverancier van de haring werd op de weekenden. Zijn betrokkenheid bleef niet onopgemerkt en al snel werd hij in het bestuur gekozen. Waar hij zich speciaal heeft beziggehouden met de organisatie van de BUBS-weekenden, die inmiddels plaatsvonden in Mennorode te Nunspeet. Tot het moment dat we afscheid namen van Mennorode bleef hij, wel of niet als bestuurslid, de contactpersoon met de leiding van dit conferentie/vakantieoord. De BUBS-weekenden werden natuurlijk berucht om hun lange nachten en korte nachtrust. Gezelligheidsdier dat hij was behoorde hij in dit geval ook altijd tot de harde kern, maar ontbrak nimmer bij het vroege appèl, maar als we terugreden richting Amsterdam/Haarlem op zondagmiddag werd Langs de Lijn hard aangezet en hadden we lange gesprekken, daar we ons moesten vermannen tegen de slaap.

Het was Hans, die me vroeg de voorzittershamer ter hand te nemen van de BUBS. Prettig waren de bestuursvergaderingen en heb hem daarbij leren kennen als een rechtvaardig en eerlijk mens, die met weinig woorden zijn mening kon verkondigen. Voor veel werkzaamheden bedankte hij vaak na jaren trouwe dienst, maar Hans, de doener, kon het niet laten en bleef zich op de een of andere manier altijd inzetten voor zijn club, de honkbal- en softbalbond  en de BUBS. Voor ons werd hij een bekende beoordelaar, die vaak ook weinig woorden had om zijn mening te verkondigen, voor anderen mensen in de bond het gezicht van de terreincommissie en natuurlijk bleef hij een trouwe bezoeker van het weekeinde en was zijn stoel aan de kaarttafel automatisch gereserveerd en hij zat in de veldploeg van de Haarlemse honkbalweek.

Al met al, een goede vriend is te vroeg heen gegaan, een vriend die we hebben leren kennen als een noeste werker, een goede echtgenoot en vader, meer een doener als een bestuurder, maar vooral als een heel goed mens.

We gunnen zijn directe nabestaanden de kracht omdat dit verlies te kunnen verwerken.

Willem Broertjes

Amsterdam, 7 december 2016